logotyp

Recenzje

Tekst wprowadzający do kategorii

Przeciwieństwa się przyciągają

Recenzja książki Sylvie Naar i Stevena A. Safren „Dialog motywujący i terapia poznawczo-behawioralna”.

Dwóch psychologów pokazuje nowe podejście do terapii poznawczo-behawioralnej. W TPB terapeuta przekazuje pacjentowi swoją wiedzę, pomaga nabyć potrzebne umiejętności i kompetencje. Występuje w roli eksperta, kogoś wyżej postawionego od pacjenta. Dialog motywacyjny jest natomiast rodzajem partnerstwa. Tutaj pacjentowi wszelkie zasoby nie są „dawane”, lecz „wydobywane” z niego. Psycholog wciela się w towarzysza podróży, kibica, zwierciadło, w którym pacjent może spojrzeć na siebie z odmiennej perspektywy i dostrzec to, czego do tej pory nie widział. TPB i DM wydają się więc być zupełnie przeciwnymi koncepcjami, a jednak istnieje możliwość połączenia ich, opisana szczegółowo w niniejszej pozycji.

Sylvie Naar jest wykładowcą i dyrektorem sekcji nauk o zachowaniu na Wayne State University. Stworzyła wiele publikacji dotyczących badań nad wykorzystaniem DM i DM-TPB w pracy nad kształtowaniem postaw prozdrowotnych. Steven A. Safren wykłada psychologię na University of Miami. W swoich badaniach skupia się na interwencjach behawioralnych związanych z kwestiami zdrowotnymi i ADHD u dorosłych.

Książka ma dziewięć rozdziałów, obszerną bibliografię oraz indeks pojęć. Skierowana jest do terapeutów zainteresowanych DM oraz TPB, a szczególnie do tych, pragnących połączyć w swojej pracy oba te nurty.

W pierwszym rozdziale autorzy szeroko opisują koncepcję DM-TPB. Ukazują mocne i słabe strony obu podejść oraz sposób wykorzystania ich z jak największą korzyścią dla pacjenta. Przytoczone są przykłady badań, które pomogły ukształtować terapię DM-TPB. Jej działanie parte jest na wykorzystaniu technik z TPB służących do zmiany nawyków i przekonań z zastosowaniem DM, by wzbudzić w pacjencie wewnętrzną motywację do pracy na terapii.

Rozdział drugi zawiera wiele praktycznych porad związanych z językiem stosowanym podczas terapii, szczególnie przy pierwszym spotkaniu, kolejny zaś pomaga ustalić plan terapii. Samoobserwacja jest kluczowym elementem TPB i tak jest również w DM-TPB. Cały czwarty rozdział poświęcony jest temu zagadnieniu, zawiera również przykładowe karty samoobserwacji dla pacjenta.

Kolejne rozdziały podejmują tematy związane z treścią terapii – umiejętności poznawcze (rozdział 5.) oraz kompetencje behawioralne i regulacja emocji (rozdział 6.). Oprócz wiedzy, którą terapeuta powinien podzielić się z pacjentem, zawierają również opisy ćwiczeń pomagających pacjentowi nabyć odpowiednie umiejętności.

Rozdział siódmy odwołuje się do DM i jego roli w DM-TPB. Zawiera cenne porady dotyczące wzmacniania i motywowania pacjenta do aktywnego i regularnego udziału w terapii. Istotne informacje są również w rozdziale ósmym, gdyż dotyczą utrzymania efektów terapii w życiu pacjenta. Ostatni rozdział pokazuje, jak korzystać z niniejszej pozycji jako podręcznika do terapii integrującej.

Autorzy wyczerpująco opisali koncepcję DM-TPB używając jednocześnie przystępnego języka. Książka zawiera wiele konkretnych ćwiczeń do przeprowadzenia z pacjentem, a także kilka dla samego terapeuty, by lepiej przygotować go do przeprowadzenia terapii. Materiały te przygotowane są do skserowania i wykorzystania w pracy. W każdym rozdziale autorzy przedstawiają również opisy przypadków, także w formie dialogów wziętych prosto z ich zawodowego doświadczenia. Dzięki temu czytelnik może „zobaczyć” stosowanie w praktyce różnych technik. Chociaż książka skierowana jest do terapeutów zainteresowanych konkretnym rodzajem terapii, wydaje się być również bardzo dobrą pozycją dla początkujących psychologów, poszukujących dopiero swojej drogi w zawodzie.

Karolina Rybak

Z przyjemnociprezentujemy recenzjksiążki „Mózg psychopaty" autorstwa Jamesa Fallona. Recenzja powstała we współpracy z GWP Gdaskie Wydawnictwo Psychologiczne. Książka jest dostpna na stronie wydawnictwa. Zapraszamy do lektury!

Na pocztku warto wspomnie, e autorem książki jest amerykaski neurobiolog, profesor psychiatrii, anatomii i neurobiologii Uniwersytetu Kalifornijskiego w Irvine, który badajc mózgi psychopatycznych morderców odkrył, e jego mózg wykazuje zmiany charakterystyczne dla tej grupy osób. Ponadto kilku jego przodków w linii mskiej było mordercami, a przynajmniej podejrzewano ich o dokonanie zbrodni. James Fallon łączc osobiste dowiadczenia z wynikami badanaukowych analizuje wpływ czynników genetycznych, jak i rodowiskowych w celu zaprezentowania własnej teorii etiologii psychopatii.

Czym jest zatem psychopatia? W popkulturze obraz psychopatów jest zbytnio przerysowany, w rzeczywistoci nie soni zwykle tak brutalni i szaleni. W rodowisku naukowym natomiast brak jest oficjalnej definicji psychopatii, DSM (Diagnostyczny i statystyczny podrcznik zaburzepsychicznych) zawiera szeroki zakres zaburze, ale jej nie uwzgldnia. Jednak istnieje zgoda co do narzdzia diagnostycznego- Skali Skłonnoci Psychopatycznych (inaczej Skala Hare’a). Do cech psychopatycznych uwzgldnianych w powyszej skali mona zaliczypowierzchowność, megalomani, skłonność do kłamstwa, brak wyrzutów sumienia, brak empatii, odrzucanie odpowiedzialnoci za własne działania, impulsywność, brak celów i zawodność, porywczość, zachowania przestpcze w okresie dorastania, przeszłość kryminaln. Czy mona zatem nie być świadomym własnej psychopatii, a w szczególnoci braku empatii? Jak bardzo psychopatia jest rozpowszechniona? Czy wystpuje częściej u kobiet czy u mężczyzn? Midzy innymi na te pytania wprowadzajce mona znaleźć odpowiedzi w lekturze.

Książka “Mózg psychopaty”, jak sam tytuł wskazuje, stanowi jednak głównie odpowiedna pytanie o rónice midzy mózgiem psychopaty, a mózgiem niezaburzonej osoby. Autorowi lektury podczas pracy udało sibezbłędnie wskazapsychopatycznych morderców tylko za pomocskanów ich mózgów, co stanowiło podstawjego teorii o etiologii psychopatii przedstawionej w lekturze. Czytelnik zostaje wprowadzony w głąb umysłu psychopaty otrzymujc podstawowe informacje na temat mózgu człowieka, midzy innymi o płatach mózgu, korze przedczołowej, ciele migdałowatym, gorcym i chłodnym poznaniu, obszarach odpowiedzialnych za empati, neuroprzekanikach. Fallon przekazuje swoje myli w sposób jasny i zrozumiały nawet dla osoby, która nie miała wczeniej stycznoci z neuronauk. Ponadto w książce mona znaleźć kilka ilustracji, które ułatwiajzrozumienie treci. Lektura dostarcza take informacji na temat wpływu ujrzenia skanu własnego mózgu na tosamość autora i na osoby w jego otoczeniu.

James Fallon wprowadza czytelnika równiew wiat genetyki i dzieli siinformacjami na temat swojego pochodzenia. W książce zostały zawarte podstawy genetyki, midzy innymi informacje o DNA, SNP, mutacjach, niekodujcych kwasach nukleinowych, uwarunkowanych zachowaniach adaptacyjnych człowieka, badaniu asocjacyjnym genomu, genie wojownika i innych genach agresji. Autor analizujc swoje drzewo genealogiczne okrywa, e kilku jego przodków w linii mskiej prawdopodobnie było mordercami, wielu z nich take porzuciło własne ony. Nastpnie Fallon na swoim przykładzie rozwaa interakcjmidzy genotypem a rodowiskiem, take analizuje przemoc transgeneracyjn. Ponadto autor wyjania midzy innymi znakowanie epigenetyczne, retrotranspozony, oddziaływanie stresorów rodowiskowych w zalenoci od wieku dziecka.

Oprócz determinacji osobowoci i zachowania przez geny autor analizuje take wpływ wychowania na powstanie psychopatii, w dodatku zawiera on w książce wiele osobistych wyznaze swojego ycia. Czytelnik moe dowiedziesiwiele o dziecistwie, wychowaniu, młodoci Fallona, np. jak pogodzihiperreligijność autora w młodym wieku z psychopatii dlaczego zdecydował sion odejść od Kocioła. W książce mona znaleźć informacje o samoocenie Fallona, relacjach z innymi osobami oraz o tym, w jakich okolicznociach wikszość ludzi, którautor uznaje za nudn, przestaje bydla niego nużąca. Opisany zostaje równiezwizek Fallona z Diane, która została jego on, stosunek emocjonalny do niej, a take flirtowanie z innymi kobietami. Ponadto mona znaleźć informacje na temat wizi autora ze swoimi dziemi, a take treci otrzymanych listów od córki i siostry. Czytelnik moe dowiedziesirównie, jak duo czasu Fallon powicił dzieciom, o jego generalnym stosunku do pracy oraz o tym, jakie wydarzenia uznaje za najwaniejsze w jego yciu. Nie został pominity równiestyl ycia autora: nawyki, zapotrzebowanie na sen, odywianie si, uywki, spdzanie wolnego czasu. W książce opisano take, czy Fallon popełniał jakiewykroczenia, a take wyjaniono moliwość dokonania przez niego morderstwa. W lekturze zamieszczono równiewyniki własnych testów psychologicznych autora (test inteligencji, testy osobowoci) oraz informacje o moliwych współwystpujcych zaburzeniach, które go dotycz. Ponadto czytelnik moe znaleźć w książce odpowiedzi na nastpujce pytania: Co sprawia, e w człowieku budzsiniebezpieczne instynkty? Czy autor wierzy w prawdziwy altruizm i w wolnwol? Jak rozumie dualizm duszy i ciała?

W dwóch ostatnich rozdziałach mona znaleźć informacje na temat moliwoci zmiany psychopaty, a take rozwaania, dlaczego istniejpsychopaci. James Fallon na pocztku opisuje podjtpróbzmiany siebie: autor zaczął midzy innymi chodzina pogrzeby, odwiedzachorych, podjął siniezwykle nużącego w jego odbiorze wspierania innych, zaczął take unikahedonistycznego stylu ycia. Czy udało mu sizmieni? Czy moe byszczęśliwy spełniajc oczekiwane przez wikszość osób normy społeczne? Czy moe jednak psychopaci spotrzebni wiatu? Fallon podjął równiepróbrozwaenia korzyci ewolucyjnych cech psychopatycznych.

Podsumowujc moje przemylenia niewtpliwie jest to książka, która poszerza horyzonty, pozwala bowiem zrozumiewieloaspektowo funkcjonowanie psychopaty.

Martyna Szyszka

Z przyjemnością prezentujemy recenzję zestawu książek ,,Transdiagnostyczna terapia poznawczo-behawioralna zaburzeń emocjonalnych’’ powstałą we współpracy z GWP - Gdańskim Wydawnictwem Psychologicznym. Jest to stosunkowa nowa pozycja dostępna na stronie https://www.gwp.pl/transdiagnostyczna-terapia-poznawczo-behawioralna-zaburzen-emocjonalnych-ujednolicony-protokol-lec-b.html. Zestaw składa się z Podręcznika terapeuty oraz Poradnika (dla pacjenta).

David H. Barlow wraz z zespołem przedstawiają ujednolicony protokół leczenia dla osób zmagających się z bardzo intensywnymi emocjami, które czasem prowadzą do zaburzeń emocjonalnych. Dedykowany jest głównie dla osób z zaburzeniami panicznymi, fobią społeczną, zaburzeniami lękowymi uogólnionymi lub zaburzeniami stresowymi pourazowymi czy obsesyjno-kompulsywnymi. Poradnik ma na celu pomóc w zmianie sposobu reagowania na emocje. Ma nauczyć jak podchodzić do nich z większą akceptacją, zamiast się ich wystrzegać lub unikać. Uczy także, że emocje mają dla nas ważną funkcję. Już na początku Poradnika poznajemy historię kilku pacjentów, z którymi można się utożsamiać. Następnie po przeczytaniu tabeli z wymienionymi różnymi zaburzeniami, przechodzimy do krótkiego testu, który ma ocenić, czy jest to program terapeutyczny odpowiedni dla nas. Następne rozdziały to kolejne etapy naszej drogi do lepszego funkcjonowania. Po każdym rozdziale dostępny jest test, który ma pokazać, czy przyswoiliśmy wiedzę. Jednakże, poradnik napisany jest bardzo przystępnym językiem, i wszystko jest należycie wytłumaczone, więc nie powinno być problemu z dezinformacją. Dodatkowo poradnik zawiera kilka formularzy np. Skalę Depresji albo Lęku, co może być bardzo przydatne w określeniu naszego cotygodniowego stanu. Dodatkowo ułatwia to rejestrowanie naszych postępów. Na końcu, również w bardzo łatwy w odbiorze sposób, pojawiają się odpowiedzi na pytania, które mogły się pojawić w trakcie lektury tekstu oraz opisy leków, które mogą okazać się pomocne w leczeniu zaburzeń emocjonalnych. Generalnie, Poradnik przy systematycznej i sumiennej pracy faktycznie może pomóc w zrozumieniu i ułatwienia funkcjonowania pacjentom zmagającym się z różnego rodzaju zaburzeniami emocjonalnymi.

Drugą książka wchodzącą w skład tego Ujednoliconego protokołu jest Podręcznik terapeuty. Dla terapeuty pracującego w nurcie poznawczo- behawioralnym wiele rzeczy w tym programie może być znajome, być może nawet stosowane przez nich w trakcie pracy z pacjentem. Jednak na pewno specjaliści odnajdą tu cenne wskazówki, zebrane wszystkie w jednym miejscu, co może być dużym ułatwieniem. Posiadanie tej książki przez praktyka z pewnością ułatwi pracę z książką dla pacjenta, ponieważ każdemu rozdziałowi Poradniku odpowiada rozdział w Podręczniku. Podręcznik zawiera informacje, jakie umiejętności w danym rozdziale ma nabyć pacjent, dzięki czemu wiadomo, w jakim procesie aktualnie może być klient i nad czym ewentualnie warto się pochylić. Podręcznik podzielony jest na moduły. Każdy moduł ma określony czas trwania (ilość sesji) i podane rozdziały w obu książkach. Dodatkowo pojawia się tabelka z przykładowym przebiegiem terapii, co może być bardzo przydatne w planowaniu i określeniu ram czasowych terapii. W Podręczniku można znaleźć przydatne wskazówki np., pomagające w radzeniu sobie z oporem pacjenta lub pytania ułatwiające diagnozę funkcjonalną. Bardzo fajnym pomysłem było zamieszczenie zalecanych publikacji, które z pewnością poszerzą horyzonty. Podręcznik także zawiera opisy przypadków oraz cenne uwagi i wskazówki dla terapeuty. Podręcznik nie ogranicza się tylko do terapii indywidualnej, ponieważ znajdziemy tutaj też wskazówki co do terapii grupowej, co jest bardzo praktyczne dla specjalisty, który prowadzi obie formy terapii. 

Podsumowując, moim zdaniem zestaw może okazać się bardzo przydatny. Poradnik, stosowany bez pomocy specjalisty, pozwoli we własnym tempie przerobić trudności, z którymi zmaga się pacjent, a używany jako dodatek do terapii z klinicystą, będzie idealnym narzędziem do usystematyzowania wiedzy z sesji, a różne kwestionariusze/formularze zawarte w nim świetnie sprawdzą się jako praca domowa. Poza tym, nauczy pacjenta, jak podważać myśli automatyczne, czy jak reagować konstruktywnie. Podręcznik terapeuty może posłużyć jako ,,skarbnica’’ cennych porad, ćwiczeń, uwag czy dodatkowych zadań domowych. Opisy przypadków pozwolą na dodatkowe przeanalizowanie motywacji zachowań pacjentów. Dodatkowo na końcu znajduje się Słowniczek najważniejszych pojęć zastosowanych w lekturze. Jednym słowem: polecam! W tej terapii powinien odnaleźć się każdy i nie demotywować się zbyt szybko, ze względu na jasne i dokładne wyjaśnienia, a także przewidywane szybkie pożądane efekty. 

Magdalena Michałowska

Prezentujemy recenzję książki „Zrozumieć ACT. Terapia akceptacji i zaangażowania w praktyce”. Jest to pozycja z cyklu recenzji realizowanych przez nas we współpracy z Gdańskim Wydawnictwem Psychologicznym.
Książkę można znaleźć na stronie: https://www.gwp.pl/zrozumiec-act-terapia-akceptacji-i-zaangazowania-w-praktyce.html
Zapraszamy do lektury!

ACT (acceptance and commitment therapy) jest jedną z terapii trzeciej fali terapii poznawczo-behawioralnych. Trzecia fala obecna jest w Polsce od niedawna, o czym świadczy fakt, że książka „Zrozumieć ACT. Terapia akceptacji i zaangażowania w praktyce” została u nas wydana w 2018 roku, czyli 9 lat później niż oryginał. Przy dynamicznym rozwoju terapii trzeciej fali różnica ta wydaje się znacząca.
Książka „Zrozumieć ACT…” jest podręcznikiem do terapii akceptacji i zaangażowania. Trzeba zaznaczyć, że jest ona skierowana przede wszystkim do terapeutów. Autor podaje w niej praktyczne metody pracy z klientem i zwraca uwagę na często popełniane błędy. Na końcu części rozdziałów znajdują się prace domowe, które mają pomóc praktykom w stosowaniu metod ACT. Na lekturze z pewnością skorzystają również studenci i wszyscy inni zainteresowani teorią psychoterapii. Nie polecam jednak tej pozycji osobom, które myślą o skorzystaniu z terapii opartej o ACT. Autor często podkreśla, że w ACT – skrót ten czyta się jako całe słowo – chodzi właśnie o działanie. Zbyt duża wiedza o teorii terapii może nieść ryzyko intelektualizowania, a przez to unikania prawdziwego zagłębienia się w proces terapeutyczny.
W pierwszym rozdziale książki, zatytułowanym „ACT w pigułce” znajdziemy wprowadzenie do teorii terapii akceptacji i zaangażowania. Osoby, które po raz pierwszy mają do czynienia z tą metodą, mogą czuć się zagubione w zalewie skomplikowanych pojęć i połączeń między nimi. Autor tłumaczy, że ACT opiera się na tak zwanym „heksafleksie”, czyli sześciokącie, którego każdy wierzchołek jest jednym z sześciu procesów terapeutycznych:
• defuzja poznawcza – czyli „niezlewanie się” z własnymi myślami;
• akceptacja – czyli otwartość na wszystkie pojawiające się emocje;
• kontakt z chwilą obecną – czyli uważność, bycie „tu i teraz”;
• Ja jako kontekst – czyli poczucie własnej świadomości, do którego prowadzą praktyki uważności;
• wartości – czyli zidentyfikowanie tego, co jest naprawdę ważne;
• zaangażowane działanie – czyli planowanie działań w oparciu o wartości.
Celem, do którego mają prowadzić te procesy, jest osiągnięcie „elastyczności psychologicznej”.
Harris podaje wiele metafor i ćwiczeń, które mają ułatwiać pracę z klientem, ale jednocześnie pomagają czytelnikowi zrozumieć istotę poszczególnych procesów. Najważniejsze elementy autor powtarza wielokrotnie, co z jednej strony ułatwia przyswojenie wiedzy, ale z drugiej – bywa miejscami nużące. Czasem też odnosiłam wrażenie, że teoria ACT zaprezentowana w tej książce zmierza do przerostu formy nad treścią, a niektóre motywy można by wytłumaczyć w prostszy sposób, nie ubierając ich w specjalistyczne pojęcia. Zabrakło mi też większej liczby przykładów klinicznych z praktyki autora. W książce pojawiają się co prawda liczne transkrypcje z terapii, jednak są one tylko ilustracją do omawianej akurat teorii. Ja chciałabym dowiedzieć się więcej o tym, jak wygląda cały proces ACT na przykładzie konkretnych osób.
Te nieliczne zarzuty nie wpłynęły jednak na moje ogólne pozytywne wrażenie zarówno o książce, jak i o terapii. Metoda pracy w oparciu o ACT wydaje się być sensowna i obiecująca. Techniki związane z uważnością i zaangażowanym działaniem w oparciu o wartości mogą być niezwykle cennym uzupełnieniem klasycznej terapii poznawczo-behawioralnej. Terapie trzeciej fali intensywnie się rozwijają, a ich skuteczność potwierdzana jest licznymi badaniami, nie można więc przejść obok nich obojętnie.

Katarzyna Bajkowska

Z przyjemnością prezentujemy recenzję książki „Skuteczne działanie w stresie”. Zachęcamy do jej lektury w wolnych chwilach świątecznej krzątaniny!
Pozycja jest dostępna na stronie GWP Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne
https://www.gwp.pl/skuteczne-dzialanie-w-stresie-program-profilaktyki-ptsd-dla-osob-narazonych-na-traumatyzacje-zawodow.html

W ramach projektu naukowego „PTSD - diagnoza - terapia - profilaktyka” opracowano i przebadano szkolenie „Skuteczne działanie w stresie”, które to opisane zostało w książce o tym samym tytule (Popiel, Zawadzki, Pragłowska, Habrat i Gajda, 2019). Głównym celem tego szkolenia jest rozwijanie adaptacyjnych sposób regulowanie emocji u osób narażonych na traumatyzację zawodową. Chociaż przebadane zostało ono pod kątem skuteczności dla strażaków, to po odpowiedniej adaptacji może być potencjalnie wykorzystywane w pracy z przedstawicielami innych zawodów pomocowych.
Książka podzielona jest na trzy części. W pierwszej z nich autorzy wyjaśniają, czym jest trauma, zaburzenie traumatyczne oraz traumatyzacja zawodowa, a także omawiają bliżej takie zaburzenia potraumatyczne jak ostre zaburzenie stresowe (wyodrębnione przez DSM-IV-TR i DSM-5) czy też ostrą reakcję na stres (wyodrębnioną przez ICD-10 i ICD-11). Najwięcej miejsca poświęcają zaburzeniu stresowemu pourazowemu (posttraumatic stress disorder - PTSD), zestawiając ze sobą jego objawy według DSM-IV-TR orz DSM-5, a także wyodrębniając złożony zespół zaburzenia stresowego pourazowego (complex PTSD). W części tej znaleźć można także przegląd badań dotyczących profilaktyki opisanych wcześniej zaburzeń.
Część druga zawiera wyniki dotychczasowych badań własnych, wskazujące na skuteczność prezentowanego programu. Okazuje się, że w grupie, która przeszła szkolenie, objawy PTSD oraz unikowe strategie regulacji emocji były mniej nasilone niż w grupie kontrolnej, oraz że zwiększył się subiektywny poziom wiedzy uczestników szkolenia. Autorzy publikacji słusznie zaznaczają jednak, że mogło być to tylko „krótkotrwałe działanie ochronne”, a powtarzanie szkolenie może okazać się konieczne w celu wzmacniania jego pozytywnych efektów.
Część trzecia rozpoczyna się opisem założeń praktycznych i teoretycznych szkolenia, które opracowane zostały na podstawie literatury przedmiotu i wniosków z dotychczasowych badań. Następnie autorzy bardzo szczegółowo przedstawiają program szkolenia, które obejmuje siedem modułów realizowanych w ciągu piętnastu godzin przez dwa dni.
W publikacji znaleźć można wiele praktycznych porad dla prowadzących, tj. przykładowe wypowiedzi czy literatura dodatkowa, z którą powinni się oni zapoznać. Autorzy równolegle z tekstem zamieszczają także propozycje slajdów wyświetlanych podczas szkolenia. Warto wspomnieć, że omawiany program wspomaga także mini-podręcznik „Skuteczne działanie w stresie. Osobisty niezbędnik”, który zawiera zestaw metod ułatwiających radzenie sobie ze stresorami.
„Skuteczne działanie w stresie” jest pozycją potrzebną i odpowiadającą na potrzeby współczesnego świata. Autorzy w sposób przejrzysty uporządkowali podstawową wiedzę na temat zaburzeń post-traumatycznych, a także stworzyli program profilaktyki, który okazać może się bardzo skuteczny nie tylko dla strażaków, ale i dla policjantów, żołnierzy czy też ratowników medycznych. Zaletami tej publikacji są także przemyślana struktura, obfita bibliografią oraz metodologiczna dokładność. Książką tą zainteresować mogą się więc nie tylko specjaliści, ale i osoby niezwiązane z psychologią, lecz zainteresowane tematem.

Paulina Bąk

Studenckie Koło Naukowe Psychoterapii DIALOG
Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego
ul. Stawki 5/7, 00-183 Warszawa
logotyp